Γράμμα σε έναν απλό άνθρωπο

podilatis-3.12Κύριο Ράινερ Νοϊμίλερ, Αυστρία
Αγαπητέ φίλε,

 Της Πέπης Ρηγοπούλου από την εφημερίδα των συντακτών

Επιτρέψτε μου να σας αποκαλώ φίλο, με την ουσιαστική έννοια που η λέξη έχει στη γλώσσα μου εδώ και κάποιες χιλιετίες, από τη στιγμή που με συγκίνηση πληροφορήθηκα αυτό το οποίο κάνατε υπερασπίζοντας όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά κατά τη γνώμη μου και την ιστορία και την παράδοση της πατρίδας σας, της Αυστρίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης που επιμένω ότι αξίζει άλλες, καλύτερες από τις σημερινές πολιτικές και ηγεσίες.

Όπως μου είπε ο φίλος Στέργιος Θεοδωρίδης, που μαζί με τα άλλα μέλη της δομής αλληλεγγύης «Αμπάριζα» δέχτηκε το δώρο σας, πραγματοποιήσατε με ποδήλατο τη διαδρομή χιλιάδων χιλιομέτρων από τη Βιέννη μέχρι και το Λονδίνο. Χωρίς ένα ευρώ, για να βιώσετε την κατάσταση ανέχειας και εξευτελισμού που βιώνουν οι μισοί σχεδόν Έλληνες και με τον σκοπό να βοηθήσετε στη συνειδητοποίηση από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους του δράματος που περνά η Ελλάδα. Έμαθα για τα όσα ακούσατε στις συζητήσεις που προκαλούσατε στους σταθμούς της διαδρομής σας για μας:

Πως είμαστε ένας λαός τεμπέληδων, ψευτών, απατεώνων ή αντιθέτως, τα θύματα της μνησικακίας των ηγετών της Γερμανίας που τιμωρούν τη χώρα μας, διότι τόλμησε να τους αντισταθεί και κατ’ ουσίαν να νικήσει όχι μόνον ηθικά αλλά και στα ελληνικά βουνά τη χιτλερική επίθεση στα χρόνια της Κατοχής. Και, τέλος, έμαθα ότι ήρθατε στη χώρα μας φέρνοντας κάτι παραπάνω από οκτώ χιλιάδες ευρώ, 8.777 για την ακρίβεια, που μαζέψατε ζητώντας από όποιον συναντούσατε μια ελάχιστη συνεισφορά για τα πολλά χιλιόμετρα που διανύσατε σε αυτό τον μακρύ δρόμο της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Χωρίς να αφαιρέσετε από το πολύτιμο αυτό ποσό ούτε τα έξοδα για ένα αεροπορικό εισιτήριο, μια και καταφέρατε να ταξιδέψετε, χάρη σε κάποιον φίλο σας πιλότο, στο πιλοτήριο ενός σκάφους των Αυστριακών Αερογραμμών.

Αγαπητέ φίλε. Εδώ και χρόνια ενδιαφέρομαι θεωρητικά και πρακτικά για το δημιουργικό πεδίο το οποίο στην καλλιτεχνική ορολογία δηλώνεται με όρους όπως περφόρμανς, σωματική τέχνη κ.λπ. Ισως διότι οι συγκυρίες της ζωής έδειξαν και δείχνουν σε κάποιους –παντού στον κόσμο– ότι οι ιδέες και τα αισθήματα μπορούν να καταστούν δραστικά από τη στιγμή που ενσαρκώνονται ή αλλιώς εγγράφονται, όχι ανέξοδα, στο σώμα.

Θεωρώ λοιπόν ότι η πράξη σας συνιστά μια παραδειγματική περφόρμανς, μια δράση του σώματος και της ψυχής, εφόσον τις έννοιες αυτές δεν τις συνδέουμε με περαστικές αισθητικές μόδες, αλλά με χειρονομίες που έχουν στο κέντρο τους το πολιτικό και που σε άμουσους και ανήθικους καιρούς προάγουν ό,τι αξίζει να αποκαλούμε πολιτισμό.

Κατανοώ ότι, αν τα λόγια μου αυτά φτάσουν κάποτε και σε σας, μπορεί να σας κάνουν να αισθανθείτε άβολα. Η σκέψη που νομίζω ότι έρχεται στον νου όποιου κάνει μια πράξη σαν τη δική σας είναι μάλλον: «Μα γιατί τόση φασαρία. Εγώ έκανα μόνον κάτι το απλό». Και στην ουσία είναι έτσι. Αυτό που κάνατε είναι απλό, χωρίς τυμπανοκρουσίες, μεγαλοστομίες, επικοινωνιακές καμπάνιες και ιδεολογικά τσιτάτα. Όμως αυτό ίσως είναι, αν θυμάμαι καλά τα λόγια που έλεγε ένας ζωγράφος του 19ου αιώνα, το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο. «Ο γιατρός μου μου λέει να βγαίνω έξω και να προσπαθώ να αποδώσω αυτό που βλέπω όσο γίνεται απλά. Το απλό. Είναι αυτό που ίσως δεν θα μπορέσω να ζωγραφίσω ποτέ». Το όνομα του ζωγράφου ήταν Βικέντιος Βαν Γκογκ

Advertisements
This entry was posted in Αλληλεγγύη, Δήμος Γαλατσίου, Κινήματα, Κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s